Tabarka leży niedaleko granicy z Algierią w północno - zachodnim rogu Tunezji. Tabarka do niedawna była gwarnym kurortem, dziś jednak czerpie dochody przede wszystkim z handlu i rybołówstwa, pozyskiwania korka z dębów korkowych i wydobycia korali. W każdy piątek przy drodze do Ain Draham odbywa się targ, na którym są sprzedawane regionalne produkty.
Ostatnio władze miasta starają się przyciągnąć turystów. W tym celu zbudowano lotnisko i rozpoczęto akcję reklamową promującą tutejszą rafę koralową. Ciągle też wznosi się nowe hotele i remontuje stare. Przystań jachtowa Porto Corallo powstała z myślą o bogatszych cudzoziemcach.
Geograficzna topografia Tabarki
Plaże Tabarki ciągną się na wschód i zachód od miasta. Na zachodzie, aż do granicy z Algierią, w ląd wrzynają się niewielkie pojedyncze zatoki, najczęściej odludne i ciche, zaś na wschodzie, na 4-kilometrowym odcinku piaszczystych wydm stoją nowe, eleganckie hotele.W starej Tabarce z białymi domami krytymi czerwoną dachówką wyraźnie widać wpływy europejskie. Na ulicach panuje spokój; nie ma tu spotykanego w innych miastach pośpiechu i bieganiny. Plac z pomnikiem Habiba Burgiby i ratuszem wyznacza centrum ośrodka.
Wycieczka po mieście Tabarka
Zabudowania Tabarki wspinają się na niewysokie wzgórza i schodzą w dół do portu w zatoce, gdzie zbiegają się wszystkie drogi. Większość domów w centrum pochodzi z czasów protektoratu francuskiego - przy wznoszeniu nowych gmachów starano się zachować francuski styl i szyk.Przy pełnej kawiarenek, sklepów i restauracji avenue Bourguiba stoi Hotel de France - jest nieco podobny do hotelu w Arłamowie, gdzie internowano Lecha Wałęsę. W 1952 r. francuskie władze okupacyjne osadziły w nim głównych tunezyjskich opozycjonistów: Habiba Burgibę, Mongi Slima i Habiba Acoura.
Dziś rondo przy wjeździe do miasta zdobi posąg Burgiby - pierwszego prezydenta wolnej Tunezji przedstawiono jako siedzącego starszego pana z laseczką i psem na smyczy. Około 100 m dalej wyrasta tzw. Basilique, pozostałości rzymskiej cysterny z III lub IV w., niegdyś gromadzącej wodę na użytek miejskich term i fontann. Jej pojemność wynosiła 2,7 tys. metrów sześciennych.
